มหัศจรรย์เรียกอสูร :: A monster calls

ดูหนัง “มหัศจรรย์เรียกอสูร (A monster calls)” จบแล้วอยากอ่านนวนิยายขึ้นมาทันที (นวนิยายชื่อ “ผู้มาเยือนหลังเที่ยงคืน” ซื้อแล้วด้วย ใจเร็วด่วนได้มั้ยล่ะกู)

ตอนแรกที่เห็นโปสเตอร์และดูหนังตัวอย่างคิดว่าเป็นหนังแฟนตาซีสำหรับเด็กเสียอีก แต่พอดูจริงๆนี่มันคือหนังของผู้ใหญ่ชัดๆ เพราะดาร์กมาก ทั้งโทนภาพ โทนเรื่อง บวกกับเนื้อหาที่ค่อนข้างต้องคิดตามและตีความเยอะพอสมควร, มันคือหนังที่ชวนเราสำรวจจิตใจและกะเทาะจิตวิญญาณตัวเองส่งท้ายปีเลยทีเดียว

เนื้อหาว่าด้วยเรื่องของคอเนอร์วัย 13 ปีที่พ่อแม่เลิกกัน เขาอาศัยอยู่กับแม่ที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้าย ส่วนพ่อไปมีครอบครัวใหม่ นานๆถึงจะเจอกันที เขาเป็นเหยื่อความรุนแรงในโรงเรียน ถูกเพื่อนรังแกประจำ ครั้นเมื่ออาการแม่ทรุดหนักเขาก็ต้องย้ายไปอยู่กับยายซึ่งไม่ค่อยลงรอยกัน ซ้ำเขาก็ยังฝันร้ายซ้ำๆและสะดุ้งตื่นกลางดึกทุกคืน จนเมื่อมีอสูรยักษ์โผล่มากลางดึกแล้วอาสาเล่านิทานให้ฟังสามเรื่อง ส่วนเรื่องที่สี่คอเนอร์ต้องเป็นคนเล่าเอง แล้วเขาก็เริ่มต้นเรียนรู้และชีวิตก็ค่อยๆเปลี่ยนไป

ชอบที่หนังเล่าเรื่องด้วยภาพกราฟิกตอนอสูรยักษ์เล่านิทานสลับกับภาพจริงเมื่อกลับมาสู่โลกของคอเนอร์ CG ก็เนียนตา โดยเฉพาะฉากพื้นถล่มแผ่นดินทลายนี่สมจริงมาก ฉากสะเทือนใจสุดยกให้ตอนคอเนอร์ระเบิดอารมณ์พังห้อง ถือเป็นฉากชวนตะลึงและหักมุมจนอึ้งกึ่งช็อก รู้สึกเจ็บปวดไปกับตัวละคร เด็กที่สวมบทคอเนอร์เล่นดีมากกก (คือแคสติ้งคนมาได้ดีงาม แอ็กติ้งเลิศ แววตาเศร้าเหมือนตัดพ้อคนทั้งโลก เหมาะกับบทเหลือเกิน) ปกติแววตาก็เศร้าอยู่แล้ว แต่สายตารู้สึกผิดในฉากนี้แทบปลิดวิญญาณคนดู ถ้าหนังขยี้มากกว่านี้อีกนิด คงเป็นฉากจำไปอีกนาน อีกฉากที่ชอบมากคือตอนที่คอเนอร์เปิดสมุดภาพของแม่ ถือเป็นการคลี่ปัญหาคลายปมในใจทั้งของคอเนอร์และคนดูไปพร้อมกัน

อสูรในเรื่องพร้อมปรากฏกายตลอดเวลา อยู่ที่ว่าคอนเนอร์จะเปิดโอกาสให้มันแสดงตนหรือไม่ พวกเราแทบทุกคนคือคอเนอร์, คอเนอร์คือตัวแทนของคนที่พยายามเก็บกดความโศกเศร้าเสียใจไว้ให้ลึกที่สุดในหลืบใจ และไม่ยอมรับความจริง คล้ายหนังต้องการสื่อว่า การเก็บความโกรธ ความเศร้า และความร้าวรานอื่นๆไว้ให้ลึกสุดใจไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

แต่การยอมรับความจริงและกล้าพูดมันออกมาตรงๆ ต่างหากที่เป็นบันไดขั้นแรกของการจัดการปัญหา อย่างน้อยก็เป็นการปลดปล่อยตัวเองเบื้องต้นจากกองทุกข์ที่หมักหมมในใจ

ที่เหลือคือกระบวนการเยียวยาจิตวิญญาณตามวิถีที่ควรจะเป็น